Γιατί πας κατασκήνωση;

Μία ερώτηση που ακούμε συχνά εμείς τα "παιδιά της κατασκήνωσης" είναι η «Γιατί πας κατασκήνωση;». Μία ερώτηση που παρά την απλότητά της, δύσκολα μπορεί να απαντηθεί. Γιατί πώς να περιγράψει κανείς στιγμές, ανθρώπους, συναισθήματα, μέσα σε μία μόνο πρόταση; Εγώ θα προσπαθήσω να το κάνω σε περισσότερες από μία προτάσεις κι εσείς με τις μουσικές και τα χρώματα θα συμπληρώσετε τα υπόλοιπα.

Οι περισσότεροι από εμάς ξεκινήσαμε το κατασκηνωτικό μας ταξίδι από μικρή ηλικία. Με το ζόρι ήξερα  να στρώνω το κρεβάτι όταν μπήκα για πρώτη φορά στο σπιτάκι μου κρατώντας σφιχτά μια βαλίτσα που ήταν περίπου ίση με το μπόι μου. Γύρω μου στέκονταν και τα υπόλοιπα παιδιά. Πού και πού κοιταζόμασταν διστακτικά χωρίς να ξέρουμε ότι θα περάσουμε μαζί τις ωραιότερες μέρες της ζωής μας.

Τις πρώτες μέρες, το τηλέφωνο είχε γίνει προέκταση του χεριού μου και το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω σπίτι μου. Σύντομα, ξεπέρασα το σοκ του αποχωρισμού και πριν το καταλάβω φώναζα τα συνθήματα της κοινότητάς μου με όλη μου τη δύναμη. Είχα γίνει πλέον, ένα με την κατασκήνωση. Με το θεατράκι, τη θάλασσα, τα αθλήματα, τον χορό… Μα πόσος χορός…

Από τα επόμενα χρόνια, θυμάμαι μόνο τη μαγεία. Και η επιλογή της λέξης δεν είναι τυχαία. Θυμάμαι τη βραδιά κραυγής και τη βραδιά τραγουδιού. Αν την επόμενη μέρα είχε κλείσει η φωνή σου, σίγουρα υποστήριξες την κοινότητά σου και με το παραπάνω. Θυμάμαι τη διανυκτέρευση στην παραλία. Εκείνη τη νύχτα κατάλαβα ότι μια κιθάρα και η παρέα σου είναι αρκετά για να φτιάξουν την ομορφότερή σου ανάμνηση. Θυμάμαι εκείνο το τουρνουά βόλει. Ζήτημα να κερδίσαμε ένα σετ, κι όμως δεν είχε καμία αξία μπροστά στους πανηγυρισμούς μας όταν η ομαδάρχισά μας κατάφερε επιτέλους να περάσει το σερβίς απέναντι. Και φυσικά, θυμάμαι κάθε τελετή λήξης. Νομίζω πως εκείνο το βράδυ, η μαγεία είναι πιο δυνατή από κάθε άλλη ώρα της κατασκηνωτικής περιόδου. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα πέρασαν οι μέρες και νιώθεις ότι η μαγεία σε λίγο θα εξαφανιστεί.

Αυτό, όμως, δε συμβαίνει. Η μαγεία της κατασκήνωσης δεν παύει να υπάρχει το φθινόπωρο, όταν εύχεσαι να μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω. Βρίσκεται στις φωτογραφίες που χαζεύεις στο κινητό σου όταν σου λείπουν τα παιδιά από το σπιτάκι σου. Δεν παύει να υπάρχει όταν είσαι στο σχολείο και το καλοκαίρι μοιάζει σαν μακρινό όνειρο. Κρύβεται πίσω από κάθε σύνθημα που σιγοτραγουδάς μες στην τάξη. Με τον ίδιο τρόπο, η μαγεία δεν έπαψε να υπάρχει και για κάποιους/κάποιες από εμάς που στερηθήκαμε την κατασκήνωσή μας το προηγούμενο καλοκαίρι. Και θα είναι εκεί για εμάς τώρα που τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.

Τελικά, ίσως να παρασύρθηκα από τη στιγμή και να μην απάντησα ξεκάθαρα στην ερώτηση «Γιατί πας κατασκήνωση;». Με μια προσεκτική ματιά, βέβαια, μπορεί και να διαπιστώσετε ότι η απάντηση βρίσκεται σε μόνο μία λέξη ∙ μαγεία. Είναι μία αίσθηση αναντικατάστατη που κανείς/καμιά δεν μπορεί να εξηγήσει, αλλά μόνο να βιώσει. Αυτός είναι ο λόγος που αντί να απαριθμήσω σε ένα κείμενο επιχειρήματα για την αγάπη μου προς την κατασκήνωση, επέλεξα να σας φέρω στο μυαλό εικόνες, δικές μου και δικές σας. Τέτοιες εικόνες μας υπενθυμίζουν να τραγουδάμε με την πρώτη ευκαιρία, να γελάμε με το πιο χαζό αστείο, να χορεύουμε ακόμη και εκτός ρυθμού, να πιστεύουμε στη μαγεία.

Κι όσο πιστεύουμε στη μαγεία, μένουμε πάντα παιδιά.

Αρθρογράφος: Βασιλική Παπλωματά