Κάπου κάπου να μου γράφεις και μια κάρτα.
Όλοι εμείς οι μετά το ‘00 γεννηθείσες και γεννηθέντες, πιθανώς και οι λίγο μεγαλύτεροι, δεν βιώσαμε ομολογουμένως τη λαχτάρα της αναμονής ενός γράμματος και τις κλεφτές ματιές από το παράθυρο του δωματίου μας, μήπως ο ταχυδρόμος κουβαλάει κάτι που προορίζεται για εμάς. Δεν θυμάμαι ακριβώς την τελευταία φορά που έλεγξα το γραμματοκιβώτιο του σπιτιού μου, πάντως σας διαβεβαιώνω πως ούτε ευχετήρια κάρτα περίμενα, ούτε γράμμα κάποιου φίλου που δεν θα έβλεπα στο εγγύς μέλλον. Πιο πιθανό την άφιξη κάποιας διαδικτυακής παραγγελίας, που εν καιρώ εγκλεισμού έβριθαν, ή την "ευχάριστη" έκπληξη κάποιου λογαριασμού που έχρηζε πληρωμής. Προ λίγου καιρού, άκουσα δύο ηλικιακά πρεσβύτερες κυρίες να συζητούν επικριτικά για το πως "κανένας νέος δεν γράφει γράμματα σήμερα", γεγονός που όντως, δεν δυνάμεθα να αμφισβητήσουμε σαν γενιά, που για ό,τι και αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε, τα κινητά ως προέκταση του χεριού μας, είναι εκεί για εμάς οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας. Εν αντιθέσει μ...