Insider’s View

Για πολλούς ο Σεπτέμβρης είναι η "πρωτοχρονιά" του φθινοπώρου! Είναι η αφορμή ή η ευκαιρία που αναζητούν για να πάρουν φόρα και να ξεκινήσουν ξανά ή να συνεχίσουν από εκεί που πάτησαν το "pause" πριν τις διακοπές.  https://unsplash.com/photos/1r55sqoBkvw Για ακόμη περισσότερους, ο Σεπτέμβρης είναι απλά ένας ακόμη μήνας και αρνούνται να τον φορτώσουν με νέα ξεκινήματα, νέα πλάνα και στόχους. Ίσως, τελικά, να έχει να κάνει με την περίοδο που διανύει ο καθένας στη ζωή, με την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται, με το πόσο απόλαυσε το καλοκαίρι του, με τις επιθυμίες που καλλιεργεί. Σίγουρα, ο πρώτος φθινοπωρινός μήνας ενέχει και τη μελαγχολία του τέλους των ξέγνοιαστων ημερών, της χαλάρωσης, της ανεμελιάς. Από παιδιά, άλλωστε, ήταν για όλους μας συνυφασμένος με την έναρξη του σχολικού έτους, που μας γέμιζε με μελαγχολία πλην της διάστασης του να ξαναδούμε από κοντά φίλους που είχαμε να δούμε για καιρό. Για τους φοιτητές, ο Σεπτέμβρης είναι μήνας εξεταστικής πλην ...

  Αμηχανία∙ συναίσθημα σύγχυσης και αναστάτωσης που συνοδεύεται από αδυναμία συμπεριφοράς και αντίδρασης με πρέποντα τρόπο. Εγώ  θα συμπληρώσω  «ο λόγος που δεν μπορείς να κοιμηθείς για κάτι που είπες στο οικογενειακό τραπέζι στην τρίτη δημοτικού.» Προσπαθούσα για μέρες να βρω το θέμα του επόμενου άρθρου μου μέχρι που συναντήθηκα με μια φίλη μου, την οποία για ευνόητους λόγους θα πούμε Άννα. Η Άννα, λοιπόν, τρέφει ιδιαίτερη απέχθεια για τα άβολα σκηνικά, ειδικά όταν εκείνη είναι η πρωταγωνίστρια. Καθημερινά προσέχει τις κινήσεις της και τα λόγια της αποφεύγοντας –με πρωτοφανή αποτυχία σύμφωνα με την ίδια- να γίνει “ρεζίλι”.  Αυτό που πιθανόν να σας συνδέει με την Άννα είναι εκείνα τα επώδυνα λεπτά πριν κλείσετε τα μάτια σας το βράδυ, όταν όλες οι ντροπιαστικές αναμνήσεις επισκέπτονται το μυαλό σας με τόση χάρη. Συγκεκριμένα, εκείνη η φορά που η φωνή σας κόλλησε όταν μιλούσατε σε κοινό, εκείνη που κάνατε ένα αστείο στην τάξη και δε γέλασε άνθρωπος, εκείνη που δεν ακού...

  Όλοι εμείς οι μετά το ‘00 γεννηθείσες και γεννηθέντες, πιθανώς και οι λίγο μεγαλύτεροι, δεν βιώσαμε ομολογουμένως τη λαχτάρα της αναμονής ενός γράμματος και τις κλεφτές ματιές από το παράθυρο του δωματίου μας, μήπως ο ταχυδρόμος κουβαλάει κάτι που προορίζεται για εμάς. Δεν θυμάμαι ακριβώς την τελευταία φορά που έλεγξα το γραμματοκιβώτιο του σπιτιού μου, πάντως σας διαβεβαιώνω πως ούτε ευχετήρια κάρτα περίμενα, ούτε γράμμα κάποιου φίλου που δεν θα έβλεπα στο εγγύς μέλλον. Πιο πιθανό την άφιξη κάποιας διαδικτυακής παραγγελίας, που εν καιρώ εγκλεισμού έβριθαν, ή την "ευχάριστη" έκπληξη κάποιου λογαριασμού που έχρηζε πληρωμής. Προ λίγου καιρού, άκουσα δύο ηλικιακά πρεσβύτερες κυρίες να συζητούν επικριτικά για το πως "κανένας νέος δεν γράφει γράμματα σήμερα", γεγονός που όντως, δεν δυνάμεθα να αμφισβητήσουμε σαν γενιά, που για ό,τι και αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε, τα κινητά ως προέκταση του χεριού μας, είναι εκεί για εμάς οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας. Εν αντιθέσει μ...

Μία ερώτηση που ακούμε συχνά εμείς τα "παιδιά της κατασκήνωσης" είναι η «Γιατί πας κατασκήνωση;». Μία ερώτηση που παρά την απλότητά της, δύσκολα μπορεί να απαντηθεί. Γιατί πώς να περιγράψει κανείς στιγμές, ανθρώπους, συναισθήματα, μέσα σε μία μόνο πρόταση; Εγώ θα προσπαθήσω να το κάνω σε περισσότερες από μία προτάσεις κι εσείς με τις μουσικές και τα χρώματα θα συμπληρώσετε τα υπόλοιπα. Οι περισσότεροι από εμάς ξεκινήσαμε το κατασκηνωτικό μας ταξίδι από μικρή ηλικία. Με το ζόρι ήξερα  να στρώνω το κρεβάτι όταν μπήκα για πρώτη φορά στο σπιτάκι μου κρατώντας σφιχτά μια βαλίτσα που ήταν περίπου ίση με το μπόι μου. Γύρω μου στέκονταν και τα υπόλοιπα παιδιά. Πού και πού κοιταζόμασταν διστακτικά χωρίς να ξέρουμε ότι θα περάσουμε μαζί τις ωραιότερες μέρες της ζωής μας. Τις πρώτες μέρες, το τηλέφωνο είχε γίνει προέκταση του χεριού μου και το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω σπίτι μου. Σύντομα, ξεπέρασα το σοκ του αποχωρισμού και πριν το καταλάβω φώναζα τα συνθήματα της κοινότητάς μου με ...

  https://unsplash.com/photos/bH7kZ0yazB0 *Στα παιδιά που αγωνίζονται και πιστεύουν στη δύναμη τους. Σε όλα τα παιδιά.   Μια εκπαιδευτικός θυμάται : «Αν γύριζα το χρόνο πίσω, στη Γ’ λυκείου μου…»   ..τι θα άλλαζα; Ίσως όχι πολλά αλλά σίγουρα τον τρόπο διαχείρισης αυτού του κεφαλαίου της ζωής των περισσοτέρων που λέγεται πανελλαδικές εξετάσεις. Και ναι, πρόκειται για ΕΝΑ κεφάλαιο από τα πολλά που θα «συγγράψει» ο καθένας από εμάς στο βιβλίο της ζωής του. Δεν είναι ούτε το πρώτο και σίγουρα δεν είναι το τελευταίο. Κι εδώ ακριβώς έγκειται η ουσία της διαχείρισης αυτής της περιόδου της μαθητικής μας ζωής, που επιμένουμε να επισκιάζει και όχι να φωτίζει τα ωραιότερα μας χρόνια. Όχι πως φταίνε οι μαθητές σε αυτό ούτε πως είναι κάτι εύκολο. Οι μαθητές και οι γονείς γίνονται δέκτες μιας γενικότερης πίεσης από πλευράς σχολείου, «συστήματος», κοινωνίας που έχει δημιουργήσει και διαρκώς διογκώνει ένα μύθο γύρω από τη βαρύτητα αυτής της δοκιμασίας για το μέλλον του μαθητή...

  “Άρχισα να αποκτώ ανασφάλειες που πιο πριν δεν τις είχα διανοηθεί καν” “Ήμουν προσκολλημένη πάνω από την οθόνη του κινητού μου για να βλέπω τα σχόλια και τα λάικ στο εκάστοτε ποστ” “Ξεκίνησα να ενδιαφέρομαι περισσότερο για την εικόνα που προβάλλω στο διαδίκτυο όσον αφορά την εξωτερική μου εμφάνιση” Φράσεις ανησυχητικές και κάπως γνώριμες. Κι όμως, δεν αποτελούν ψευδές κατασκεύασμα. Είναι αληθινές σκέψεις που μας εμπιστεύτηκαν ανώνυμα παιδιά 16-18 ετών, σε μια επίκαιρη έρευνα που διεξηγάγαμε με δείγμα 112 ατόμων. Οι απαντήσεις των εφήβων αυτών στο ερωτηματολόγιο που συμπλήρωσαν σκιαγραφούν τη σχέση τους με τα κοινωνικά δίκτυα και την αυτό-εικόνα. Μιλώντας για αυτό-εικόνα, αναφερόμαστε στην εικόνα που έχει κάποιος/-α   για τον εαυτό του/της. Είτε για την εσωτερική, είτε για την εξωτερική του/της εμφάνιση. Στην τελευταία   έρχεται και ‘’κουμπώνει’’ ο κόσμος των κοινωνικών δικτύων. Ο “τέλειος” κόσμος  που ίσως τελικά να μην είναι και τόσο  τέλειος… https...

https://unsplash.com/photos/LPRrEJU2GbQ Μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις που έχω από τα μαθητικά μου χρόνια στο λύκειο είναι η καλημέρα της διευθύντριας μετά την πρωινή προσευχή στην αυλή: σχεδόν κάθε πρωί, επί τρία χρόνια, θυμάμαι να μας επισημαίνει, μεταξύ άλλων, την ανάγκη ύπαρξης προγράμματος στην καθημερινότητά μας. Μια ανάμνηση που τελικά έμελλε να γίνει τρόπος ζωής, όσο κόντρα κι αν της πήγαινα για αρκετά χρόνια.  Όλοι μας λένε, από μικρά παιδιά, πόσο σημαντικό είναι να έχουμε πρόγραμμα στη ζωή, πόσο μας βοηθά να οργανώνουμε το διάβασμα και όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μας. Κανένας όμως, όπως δείχνει τελικά η πορεία της ζωής, δεν είναι εύκολο να αποδεχθεί και να προσαρμόσει τη ζωή του σε ένα τέτοιο πρόγραμμα, πριν η ίδια του η ζωή του αποδείξει πως οι προθεσμίες υπάρχουν για να τηρούνται.  Πριν γεμίσει η ατζέντα της ημέρας, πριν νιώσει ότι οι 24 ώρες (μείον τις ώρες του ύπνου) δεν είναι τελικά αρκετές για όλα όσα έχει να κάνει,  ίσως κανένας δεν είναι σε θέση ν...

     Αν υπάρχει κάτι σήμερα που έχει συνδεθεί άρρηκτα με το όνομα Τέσλα σίγουρα είναι το όνομα της εταιρείας που οδηγεί τις εξελίξεις στον τομέα της ηλεκτροκίνησης. Ωστόσο, η πολυτάραχη ζωή του εφευρέτη Νίκολα Τέσλα δεν είναι γνωστή στο ευρύ κοινό. Ο Νίκολα αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας και το όνομά του έχει συνδεθεί με αναρίθμητες εφευρέσεις, καινοτομίες, ευρεσιτεχνίες. https://www.thinkdrops.gr/ Ο Νίκολα Τέσλα γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου του 1856 στο Σμίλιαν, στην περιοχή Λίκα της σημερινής Κροατίας που τότε ανήκε στη Σερβική κοινότητα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Τα παιδικά του χρόνια χαρακτηρίζονται ταραχώδη. Ο Νίκολα έχασε τον μεγαλύτερο αδερφό του σε ηλικία 7 ετών. Οι γονείς του, συντετριμμένοι από τον θάνατο του Ντάνε Τέσλα, δεν κατάφεραν να δώσουν την δέουσα σημασία στην ανατροφή και τα ταλέντα του Νίκολα, ο οποίος ένιωθε συνεχώς παραγκωνισμένος. Παράλληλα, ο νεαρός υπέφερε και από εφιάλτες και ψευδαισθήσεις...

Το θέμα των σπουδών είναι κάτι που απασχολεί λίγο-πολύ όλους τους νέους. Για τους μαθητές, είναι μία ανερχόμενη περιπέτεια γεμάτη νέες εμπειρίες. Για τους φοιτητές, πάλι, είναι μία έντονη πραγματικότητα που κρύβει αξέχαστες στιγμές, επαγγελματικές προοπτικές και μεγάλες αλλαγές... Αλλαγές όπως η μετακόμιση σε μια άλλη πόλη ή… μία ξένη χώρα για παράδειγμα. Γι’ αυτό ακριβώς θα μιλήσουμε κι εμείς σήμερα! Οι σπουδές στο εξωτερικό, και μάλιστα στην Ευρώπη, είναι μία ιδιαίτερα δελεαστική σκέψη. Αν μη τι άλλο, αποτελούν μια ευκαιρία να γνωρίσει κανείς νέους ανθρώπους, νέες συνήθειες, και να δοκιμάσει τον εαυτό του σε πρωτόγνωρες συνθήκες. Αν θέλετε να πάρετε μια γεύση, έχουμε μαζί μας τρεις ανθρώπους που μπορεί να σας εμπνεύσουν! Ας τους γνωρίσουμε πρώτα: Η Πέγκυ Καραγιάννη είναι ψυχολόγος και τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί στο κομμάτι της εκπαίδευσης. Είναι απόφοιτος του τμήματος ψυχολογίας του Α.Π.Θ. και κατέχει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου με...