Insider’s View

Για πολλούς ο Σεπτέμβρης είναι η "πρωτοχρονιά" του φθινοπώρου! Είναι η αφορμή ή η ευκαιρία που αναζητούν για να πάρουν φόρα και να ξεκινήσουν ξανά ή να συνεχίσουν από εκεί που πάτησαν το "pause" πριν τις διακοπές.  https://unsplash.com/photos/1r55sqoBkvw Για ακόμη περισσότερους, ο Σεπτέμβρης είναι απλά ένας ακόμη μήνας και αρνούνται να τον φορτώσουν με νέα ξεκινήματα, νέα πλάνα και στόχους. Ίσως, τελικά, να έχει να κάνει με την περίοδο που διανύει ο καθένας στη ζωή, με την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται, με το πόσο απόλαυσε το καλοκαίρι του, με τις επιθυμίες που καλλιεργεί. Σίγουρα, ο πρώτος φθινοπωρινός μήνας ενέχει και τη μελαγχολία του τέλους των ξέγνοιαστων ημερών, της χαλάρωσης, της ανεμελιάς. Από παιδιά, άλλωστε, ήταν για όλους μας συνυφασμένος με την έναρξη του σχολικού έτους, που μας γέμιζε με μελαγχολία πλην της διάστασης του να ξαναδούμε από κοντά φίλους που είχαμε να δούμε για καιρό. Για τους φοιτητές, ο Σεπτέμβρης είναι μήνας εξεταστικής πλην ...

Μία ερώτηση που ακούμε συχνά εμείς τα "παιδιά της κατασκήνωσης" είναι η «Γιατί πας κατασκήνωση;». Μία ερώτηση που παρά την απλότητά της, δύσκολα μπορεί να απαντηθεί. Γιατί πώς να περιγράψει κανείς στιγμές, ανθρώπους, συναισθήματα, μέσα σε μία μόνο πρόταση; Εγώ θα προσπαθήσω να το κάνω σε περισσότερες από μία προτάσεις κι εσείς με τις μουσικές και τα χρώματα θα συμπληρώσετε τα υπόλοιπα. Οι περισσότεροι από εμάς ξεκινήσαμε το κατασκηνωτικό μας ταξίδι από μικρή ηλικία. Με το ζόρι ήξερα  να στρώνω το κρεβάτι όταν μπήκα για πρώτη φορά στο σπιτάκι μου κρατώντας σφιχτά μια βαλίτσα που ήταν περίπου ίση με το μπόι μου. Γύρω μου στέκονταν και τα υπόλοιπα παιδιά. Πού και πού κοιταζόμασταν διστακτικά χωρίς να ξέρουμε ότι θα περάσουμε μαζί τις ωραιότερες μέρες της ζωής μας. Τις πρώτες μέρες, το τηλέφωνο είχε γίνει προέκταση του χεριού μου και το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω σπίτι μου. Σύντομα, ξεπέρασα το σοκ του αποχωρισμού και πριν το καταλάβω φώναζα τα συνθήματα της κοινότητάς μου με ...

  https://unsplash.com/photos/bH7kZ0yazB0 *Στα παιδιά που αγωνίζονται και πιστεύουν στη δύναμη τους. Σε όλα τα παιδιά.   Μια εκπαιδευτικός θυμάται : «Αν γύριζα το χρόνο πίσω, στη Γ’ λυκείου μου…»   ..τι θα άλλαζα; Ίσως όχι πολλά αλλά σίγουρα τον τρόπο διαχείρισης αυτού του κεφαλαίου της ζωής των περισσοτέρων που λέγεται πανελλαδικές εξετάσεις. Και ναι, πρόκειται για ΕΝΑ κεφάλαιο από τα πολλά που θα «συγγράψει» ο καθένας από εμάς στο βιβλίο της ζωής του. Δεν είναι ούτε το πρώτο και σίγουρα δεν είναι το τελευταίο. Κι εδώ ακριβώς έγκειται η ουσία της διαχείρισης αυτής της περιόδου της μαθητικής μας ζωής, που επιμένουμε να επισκιάζει και όχι να φωτίζει τα ωραιότερα μας χρόνια. Όχι πως φταίνε οι μαθητές σε αυτό ούτε πως είναι κάτι εύκολο. Οι μαθητές και οι γονείς γίνονται δέκτες μιας γενικότερης πίεσης από πλευράς σχολείου, «συστήματος», κοινωνίας που έχει δημιουργήσει και διαρκώς διογκώνει ένα μύθο γύρω από τη βαρύτητα αυτής της δοκιμασίας για το μέλλον του μαθητή...

  “Άρχισα να αποκτώ ανασφάλειες που πιο πριν δεν τις είχα διανοηθεί καν” “Ήμουν προσκολλημένη πάνω από την οθόνη του κινητού μου για να βλέπω τα σχόλια και τα λάικ στο εκάστοτε ποστ” “Ξεκίνησα να ενδιαφέρομαι περισσότερο για την εικόνα που προβάλλω στο διαδίκτυο όσον αφορά την εξωτερική μου εμφάνιση” Φράσεις ανησυχητικές και κάπως γνώριμες. Κι όμως, δεν αποτελούν ψευδές κατασκεύασμα. Είναι αληθινές σκέψεις που μας εμπιστεύτηκαν ανώνυμα παιδιά 16-18 ετών, σε μια επίκαιρη έρευνα που διεξηγάγαμε με δείγμα 112 ατόμων. Οι απαντήσεις των εφήβων αυτών στο ερωτηματολόγιο που συμπλήρωσαν σκιαγραφούν τη σχέση τους με τα κοινωνικά δίκτυα και την αυτό-εικόνα. Μιλώντας για αυτό-εικόνα, αναφερόμαστε στην εικόνα που έχει κάποιος/-α   για τον εαυτό του/της. Είτε για την εσωτερική, είτε για την εξωτερική του/της εμφάνιση. Στην τελευταία   έρχεται και ‘’κουμπώνει’’ ο κόσμος των κοινωνικών δικτύων. Ο “τέλειος” κόσμος  που ίσως τελικά να μην είναι και τόσο  τέλειος… https...

https://unsplash.com/photos/LPRrEJU2GbQ Μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις που έχω από τα μαθητικά μου χρόνια στο λύκειο είναι η καλημέρα της διευθύντριας μετά την πρωινή προσευχή στην αυλή: σχεδόν κάθε πρωί, επί τρία χρόνια, θυμάμαι να μας επισημαίνει, μεταξύ άλλων, την ανάγκη ύπαρξης προγράμματος στην καθημερινότητά μας. Μια ανάμνηση που τελικά έμελλε να γίνει τρόπος ζωής, όσο κόντρα κι αν της πήγαινα για αρκετά χρόνια.  Όλοι μας λένε, από μικρά παιδιά, πόσο σημαντικό είναι να έχουμε πρόγραμμα στη ζωή, πόσο μας βοηθά να οργανώνουμε το διάβασμα και όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μας. Κανένας όμως, όπως δείχνει τελικά η πορεία της ζωής, δεν είναι εύκολο να αποδεχθεί και να προσαρμόσει τη ζωή του σε ένα τέτοιο πρόγραμμα, πριν η ίδια του η ζωή του αποδείξει πως οι προθεσμίες υπάρχουν για να τηρούνται.  Πριν γεμίσει η ατζέντα της ημέρας, πριν νιώσει ότι οι 24 ώρες (μείον τις ώρες του ύπνου) δεν είναι τελικά αρκετές για όλα όσα έχει να κάνει,  ίσως κανένας δεν είναι σε θέση ν...

  Skill vs knowledge  : από τη γνώση στη δεξιότητα … (;)   Αν ο Albert Einstein ,που πίστευε ότι η φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση, συναντούσε κάπου σήμερα, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, τον Πλάτωνα, που πίστευε πως αν δεν έχεις γνώση, δε δικαιούσαι να έχεις άποψη, θα είχαν σίγουρα ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον debate … Από την πρώτη τάξη του δημοτικού, ενίοτε και κατά περίπτωση και στο νηπιαγωγείο, εστιάζουμε στη δύναμη της γνώσης. Μια δύναμη αδιαμφισβήτητη που, φυσικά, μας επιτρέπει να έχουμε και να εκφράζουμε άποψη, μας ανοίγει τις σωστές πόρτες στις δαιδαλώδεις επαγγελματικές μας διαδρομές αλλά και… παράθυρο στον κόσμο. Η γνώση σε πάει παντού. Το ακούμε από μικροί, ζούμε και μεγαλώνουμε με την αναγκαιότητα της απόκτησης γνώσεων για ένα καλύτερο ή και πιο σίγουρο μέλλον. https://www.eduguide.gr/arthra/ta-pio-perizhthta-hard-kai-soft-skills-gia-to-2018/ Εσάς, πότε σας μίλησαν, πότε διαβάσατε, πότε ακούσατε, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο σπίτι, στη δ...

https://gr.pinterest.com/ Την πρώτη φορά γέλασες στο άκουσμα του, την δεύτερη σου προξένησε δέος και το συζήτησες με την παρέα σου, την τρίτη δεν πρόλαβες να τους αγκαλιάσεις, μήτε να ανανεώσετε το καθιερωμένο Σαββατιάτικο ραντεβού σας. Κατ’ οίκον εγκλεισμός διάρκειας δύο εβδομάδων, τότε στην αρχή, λίγο πριν το τέλος. Αυτόπτες μάρτυρες και συγχρόνως πρωταγωνιστές της σκληρότερης ψυχολογικής μάχης, όλοι εμείς που είχαμε εξοικειωθεί με τους ομαλούς ρυθμούς μίας Ελλάδας που μόλις είχε αρχίσει να ορθοποδεί, ξάφνου βαδίζουμε σε άγνωστα μονοπάτια και αχαρτογράφητα νερά της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης.   Ομολογουμένως, αξίζει να σημειωθεί πως είχαμε στην φαρέτρα μας ένα ζευγάρι ταχέων αντανακλαστικών. Προσφύγαμε αυθωρεί και παραχρήμα στα ράφια των υπεραγορών για μερικές δεκάδες χαρτιά υγείας, αναλύσαμε στατιστικά κρουσμάτων και θανάτων, γίναμε ειδήμονες των αποτελεσματικότερων αντισηπτικών και μασκών της αγοράς, μέχρι και στοχαστήκαμε για το αν επρόκειτο...

Ή κερδίζω ή μαθαίνω... Εικόνα 1 : https://pin.it/6gynNiW   Από μικρή ηλικία μας μαθαίνουν να εστιάζουμε μόνο στα καλά της νίκης. Γονείς, δάσκαλοι, περίγυρος προσανατολίζουν κάθε μας μικρή ή μεγαλύτερη προσπάθεια στην αξία του αποτελέσματος και όχι αυτής καθαυτής της προσπάθειας. Μας τονίζουν διαρκώς πόσο σημαντικό και απαραίτητο είναι να μαθαίνουμε από τα λάθη των άλλων και να μην κάνουμε τα δικά μας. Μονόδρομος η νίκη ή μάλλον αγώνας δρόμου, αγχωτικός και μοναχικός. Αξίζει; Δεν είναι εύκολο να χάνεις. Να προσπαθείς και τελικά να αποτυγχάνεις. Και να δέχεσαι ότι απέτυχες. Να συνειδητοποιείς ότι έκανες λάθος. Να μη δικάζεις τον εαυτό σου για αυτό αλλά να τον αποδέχεσαι, ακόμη και στη χειρότερη εκδοχή του. Να αναγνωρίζεις το πόσο προσπάθησες ή και όχι, το πού έκανες λάθος, το τι θα μπορούσες να είχες κάνει καλύτερα. Όχι επικριτικά και εκδικητικά απέναντι στο εγώ σου. Αλλά με αγάπη και συνείδηση του ότι errare humanum est .. ανθρώπινο το λανθάνειν.. Αν πρώτος εσύ αποδεχ...

  https://blog.datumize.com/ Στην σύγχρονη κοινωνία , οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μεγάλα όνειρα και πλάνα για τους εαυτούς τους (κυρίως οι πιο νέοι). Σίγουρα οι επιτυχίες σε οποιονδήποτε τομέα , δημιουργούν ευτυχία στους περισσότερους. Το να θέτει κάποιος στόχους είναι ένα σημαντικό κομμάτι στην εξέλιξη του τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο, αφού μαθαίνει τις δυνατότητες του καλύτερα και ξεπερνάει τα όριά του για την επίτευξή τους. ΕΙΚΟΝΑ 1: Ο Μαίκλ Τζόρνταν, ένας από τους καλύτερους μπασκετμπολίστες όλων των εποχών, δούλευε ακατάπαυστα για να κατακτήσει πρωταθλήματα  NBA με τους Chicago Bulls και ατομικές διακρίσεις.      ΠΗΓΗ:biography.com ΕΙΚΟΝΑ 2:Ο Κριστίανο Ρονάλντο ανήκει στην ελίτ του ποδοσφαίρου και διατηρείται σε υψηλό επίπεδο για δυο δεκαετίες ,λόγω της αφοσίωσης του στην προπόνηση, την διατροφή και την αποκατάσταση του σώματός του.  ΠΗΓΗ:www.sportsnet.ca Γενικά , το να φέρει κάποιος εις πέρας έναν στόχο , απαιτεί σκληρή δουλειά , ε...

  «Ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του» Jean-Paul Sartre (1905-1980) «Ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του» είχε πει ο Γάλλος φιλόσοφος, λογοτέχνης και κριτικός Ζαν-Πολ Σαρτρ, μια προσωπικότητα που αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να την μάθετε, αν θέλετε τη γνώμη μου. Τείνω να συμφωνώ πολύ με αυτό του το γνωμικό, θεωρώντας ότι κάθε επιλογή μάς οδηγεί στην κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα στη ζωή μας. Αν βρίσκεσαι σε μια καλή περίοδο στη ζωή σου, αυτό οφείλεται στις επιλογές σου. Αν πάλι βρίσκεσαι σε μια κακή περίοδο στη ζωή σου, αυτό οφείλεται και πάλι στις επιλογές σου. Κατανοώ πως ο παράγοντας τύχη ή οι συνθήκες διαβίωσης παίζουν ένα σημαντικό ρόλο· αλλά και πάλι, είναι δική σου επιλογή πώς θα ανταποκριθείς σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Ναι, αγαπητέ Ζαν-Πολ Σαρτρ, έχεις δίκιο. Ο άνθρωπος είναι πράγματι οι επιλογές του, δηλαδή το πώς επιλέγει να συμπεριφερθεί μέσα στη μέρα του, τι συνηθίζει να κάνει στην καθημερινότητα του...

  Το δώρο των νέων εμπειριών Στη σημερινή εποχή που κινείται με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς, πολύ συχνά υιοθετούμε ή και μας επιβάλλεται η πρακτική να υιοθετήσουμε μια «ταμπέλα». Λόγου χάρη, ταμπέλα για το ποιοι είμαστε, τι μουσική «πρέπει» να ακούμε, τι ασχολίες πρέπει να κάνουμε, πώς «πρέπει» να διασκεδάζουμε. Η ταμπέλα αυτή μας βοηθάει να δημιουργήσουμε ένα αίσθημα ασφάλειας, το αίσθημα του "ανήκειν". Ωστόσο, η -ίσως- «ψυχαναγκαστική» αυτή ιδέα, ότι πρέπει να ακολουθούμε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής που δεν παρεκλίνει, προκειμένου να ενταχθούμε σε μία ομάδα, μας στερεί τόσα πολλά και τόσα ωραία που έχει η ζωή. Το σκεπτικό που υιοθετείται από την πλειονότητα των νέων είναι η ακολούθηση ενός συγκεκριμένου lifestyle που «αρέσει», έναν τρόπος ζωής με συγκεκριμένη κατεύθυνση. Πιστεύω πως αξίζει να προβληματιστούμε πόσο περιορισμένος είναι ο κύκλος των ασχολιών και των δράσεων μας επειδή αρνούμαστε να δοκιμάσουμε καινούρια πράγματα, επειδή δεν βάζουμε τον εαυτό μας σε νέες συ...