«Ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του»

Από -

 

«Ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του»

Jean-Paul Sartre (1905-1980)


«Ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του» είχε πει ο Γάλλος φιλόσοφος, λογοτέχνης και κριτικός Ζαν-Πολ Σαρτρ, μια προσωπικότητα που αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να την μάθετε, αν θέλετε τη γνώμη μου.

Τείνω να συμφωνώ πολύ με αυτό του το γνωμικό, θεωρώντας ότι κάθε επιλογή μάς οδηγεί στην
κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα στη ζωή μας.

Αν βρίσκεσαι σε μια καλή περίοδο στη ζωή σου, αυτό οφείλεται στις επιλογές σου. Αν πάλι βρίσκεσαι σε μια κακή περίοδο στη ζωή σου, αυτό οφείλεται και πάλι στις επιλογές σου. Κατανοώ πως ο παράγοντας τύχη ή οι συνθήκες διαβίωσης παίζουν ένα σημαντικό ρόλο· αλλά και πάλι, είναι δική σου επιλογή πώς θα ανταποκριθείς σε τέτοιου είδους καταστάσεις.

Ναι, αγαπητέ Ζαν-Πολ Σαρτρ, έχεις δίκιο. Ο άνθρωπος είναι πράγματι οι επιλογές του, δηλαδή το πώς επιλέγει να συμπεριφερθεί μέσα στη μέρα του, τι συνηθίζει να κάνει στην καθημερινότητα του, πώς επιλέγει να συμπεριφερθεί στους γύρω του. Οι επιλογές μας είναι αυτές που μας αντικατοπτρίζουν. Οι επιλογές μας είναι η απόδειξη ότι έχουμε τον έλεγχο στη ζωή μας -ή και όχι. Εξαρτάται πώς τις υλοποιούμε.

Σκεφθείτε πόσες επιλογές καλείστε να κάνετε μέσα στη μέρα και πόσες αποφάσεις παίρνετε. Από το πιο μικρό πράγμα, αν θα στρώσετε το κρεβάτι σας το πρωί ή αν θα πάρετε το ίδιο δρόμο ξανά για να πάτε στη δουλειά, μέχρι και πράγματα πιο μεγάλα, όπως αν θα μετακομίσετε τελικά ή αν θα πάρετε γάτα. Είστε ό,τι επιλέγετε. Γιατί, η κάθε σας επιλογή δείχνει πράγματα για την ιδιοσυγκρασία σας. Πολλές φορές, μάλιστα, οι επιλογές μικρών, καθημερινών πραγμάτων, έχουν περισσότερη βαρύτητα από τις μεγάλες και ηχηρές επιλογές της ζωής μας.

Είχα κάποτε ένα κολιέ με σχήμα διχάλας που μου άρεσε πολύ. Μου υπενθύμιζε ότι πάντα έχεις δύο δρόμους να επιλέξεις και ότι οφείλεις να κάνεις μια επιλογή για να μην μείνεις στάσιμος, στην άκρη από το σταυροδρόμι.

Και αν καμιά φορά «μπαίνουμε στον αυτόματο πιλότο» και νιώθουμε ότι χάνουμε τον έλεγχο της ζωής μας, επιλογή μας είναι να πατήσουμε το κουμπί της επανεκκίνησης.

Και αν καμιά φορά επιλέξουμε να κάτσουμε όλη μέρα στο κρεβάτι να ξεκουραστούμε και να λιώσουμε στο Netflix και πάλι δεν πειράζει, επιλογή μας είναι και αυτό· αρκεί να είναι μια επιλογή συνειδητή.

Γι’ αυτό, από εδώ και μετά, φρόντισε να κάνεις τις επιλογές σου συνειδητά, όποιες και να είναι αυτές. Γιατί, τελικά, αυτές είναι που σε πλάθουν.

Επίλεξε την καθημερινότητα σου συνειδητά, επίλεξε που θα αφιερώνεις τον χρόνο σου συνειδητά, επίλεξε τους ανθρώπους γύρω σου συνειδητά· ουσιαστικά επίλεξε ποιος/ποια θες να είσαι.

 

 Αρθρογράφος: Εβελίνα Εμβαλωτή

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί πας κατασκήνωση;

Από -
Εικόνα
Μία ερώτηση που ακούμε συχνά εμείς τα "παιδιά της κατασκήνωσης" είναι η «Γιατί πας κατασκήνωση;». Μία ερώτηση που παρά την απλότητά της, δύσκολα μπορεί να απαντηθεί. Γιατί πώς να περιγράψει κανείς στιγμές, ανθρώπους, συναισθήματα, μέσα σε μία μόνο πρόταση; Εγώ θα προσπαθήσω να το κάνω σε περισσότερες από μία προτάσεις κι εσείς με τις μουσικές και τα χρώματα θα συμπληρώσετε τα υπόλοιπα. Οι περισσότεροι από εμάς ξεκινήσαμε το κατασκηνωτικό μας ταξίδι από μικρή ηλικία. Με το ζόρι ήξερα  να στρώνω το κρεβάτι όταν μπήκα για πρώτη φορά στο σπιτάκι μου κρατώντας σφιχτά μια βαλίτσα που ήταν περίπου ίση με το μπόι μου. Γύρω μου στέκονταν και τα υπόλοιπα παιδιά. Πού και πού κοιταζόμασταν διστακτικά χωρίς να ξέρουμε ότι θα περάσουμε μαζί τις ωραιότερες μέρες της ζωής μας. Τις πρώτες μέρες, το τηλέφωνο είχε γίνει προέκταση του χεριού μου και το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω σπίτι μου. Σύντομα, ξεπέρασα το σοκ του αποχωρισμού και πριν το καταλάβω φώναζα τα συνθήματα της κοινότητάς μου με ...
Διαβάστε περισσότερα

Θ(έρως) ανίκατε μάχαν..!

Από -
Εικόνα
  Η άρση των μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας σηματοδοτεί, ευελπιστούμε επισήμως, την “Μετά την Καραντίνα” εποχή, παράλληλα με την έναρξη του καλοκαιριού έπειτα από μία ατέρμονα κουραστική χρονιά εγκλεισμού και απομόνωσης. «Γιατί οι λέξεις της προηγούμενης χρονιάς ανήκουν στην γλώσσα της προηγούμενης χρονιάς, και οι λέξεις της επόμενης περιμένουν μία άλλη φωνή. Και το να δημιουργείς ένα τέλος είναι το να δημιουργείς μία αρχή», γράφει ο T.S. Eliot στα Τέσσερα Κουαρτέτα, και νομίζω πως πράγματι ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε την κανονικότητα στην οποία θέλουμε να επιστρέψουμε. Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε, τα χέρια όμως θα περάσουμε στους ώμους; Θα περιπλανηθούμε άφοβα σαν σύγχρονοι Ροβινσώνες, και αν ναι, με πυξίδα την καρδιά ή την σωφροσύνη θα απολαύσουμε την θερινή ραστώνη; Όλοι, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, βιώσαμε την έντονη αδημονία του θέρους, ιδιαίτερα στην αρχή της εαρινής περιόδου που η ρομαντική μονοτονία συνόδευε κάθε πρωινό μας ξύπνημα, λησμονήσαμε την ...
Διαβάστε περισσότερα

Άβολο…

Από -
Εικόνα
  Αμηχανία∙ συναίσθημα σύγχυσης και αναστάτωσης που συνοδεύεται από αδυναμία συμπεριφοράς και αντίδρασης με πρέποντα τρόπο. Εγώ  θα συμπληρώσω  «ο λόγος που δεν μπορείς να κοιμηθείς για κάτι που είπες στο οικογενειακό τραπέζι στην τρίτη δημοτικού.» Προσπαθούσα για μέρες να βρω το θέμα του επόμενου άρθρου μου μέχρι που συναντήθηκα με μια φίλη μου, την οποία για ευνόητους λόγους θα πούμε Άννα. Η Άννα, λοιπόν, τρέφει ιδιαίτερη απέχθεια για τα άβολα σκηνικά, ειδικά όταν εκείνη είναι η πρωταγωνίστρια. Καθημερινά προσέχει τις κινήσεις της και τα λόγια της αποφεύγοντας –με πρωτοφανή αποτυχία σύμφωνα με την ίδια- να γίνει “ρεζίλι”.  Αυτό που πιθανόν να σας συνδέει με την Άννα είναι εκείνα τα επώδυνα λεπτά πριν κλείσετε τα μάτια σας το βράδυ, όταν όλες οι ντροπιαστικές αναμνήσεις επισκέπτονται το μυαλό σας με τόση χάρη. Συγκεκριμένα, εκείνη η φορά που η φωνή σας κόλλησε όταν μιλούσατε σε κοινό, εκείνη που κάνατε ένα αστείο στην τάξη και δε γέλασε άνθρωπος, εκείνη που δεν ακού...
Διαβάστε περισσότερα