Θ(έρως) ανίκατε μάχαν..!
Η άρση των μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας σηματοδοτεί, ευελπιστούμε επισήμως, την “Μετά την Καραντίνα” εποχή, παράλληλα με την έναρξη του καλοκαιριού έπειτα από μία ατέρμονα κουραστική χρονιά εγκλεισμού και απομόνωσης. «Γιατί οι λέξεις της προηγούμενης χρονιάς ανήκουν στην γλώσσα της προηγούμενης χρονιάς, και οι λέξεις της επόμενης περιμένουν μία άλλη φωνή. Και το να δημιουργείς ένα τέλος είναι το να δημιουργείς μία αρχή», γράφει ο T.S. Eliot στα Τέσσερα Κουαρτέτα, και νομίζω πως πράγματι ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε την κανονικότητα στην οποία θέλουμε να επιστρέψουμε.
Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε, τα χέρια όμως θα περάσουμε στους ώμους; Θα περιπλανηθούμε άφοβα σαν σύγχρονοι Ροβινσώνες, και αν ναι, με πυξίδα την καρδιά ή την σωφροσύνη θα απολαύσουμε την θερινή ραστώνη; Όλοι, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, βιώσαμε την έντονη αδημονία του θέρους, ιδιαίτερα στην αρχή της εαρινής περιόδου που η ρομαντική μονοτονία συνόδευε κάθε πρωινό μας ξύπνημα, λησμονήσαμε την αλμύρα του θαλασσινού νερού και την γλυκόπικρη επίγευση των τελευταίων αυγουστιάτικων δειλινών, μέχρι και αυτή την μονοσήμαντη περσόνα του τουρίστα με τις γεμάτες σακούλες από καταστήματα με φολκλορικά είδη, με τα φαντεζί σανδάλια και την φωτογραφική μηχανή στον λαιμό. Ωστόσο, τα ταξιδιωτικά γονίδια που διαθέτουμε, καλά θαμμένα μέσα μας τους τελευταίους 15 μήνες, έχουν ως αδήριτη ανάγκη τους να ακολουθήσουμε την ορμή των κυμάτων της καρδιάς μας και σαν γνήσιες πλανόδιες ψυχές να αφήσουμε το δικό μας ανεξίτηλο σημάδι σε κάθε κέντρο παραθερισμού. Για να συμβεί κάτι τέτοιο βέβαια, πρέπει κάπου κάπου να αιθεροβατείς, μέχρι να σε ξαναπροσγειώσει ομαλά ο ζήλος και η περιέργεια για το άγνωστο στην πραγματικότητα, πρέπει να κλείσεις μόνο τα aller εισιτήρια για τις φετινές διακοπές, και να αποφασίσεις για τα retour μόνο όταν οι βαλίτσες σου ξεχειλίσουν από εικόνες, ήχους και αναμνήσεις, μόνο όταν κορέσεις τα κενά της καθημερινότητας. Στην σημερινή εποχή που οι influencers και οι vloggers έχουν την τιμητική τους, είναι πολύ σύνηθες και εύκολο να υποκύψει κανείς στο δέλεαρ της νόθης διασκέδασης, του φαίνεσθαι και της αίγλης των διακοπών σε ξενοδοχεία πολλών αστέρων, και με έναν σχετικά αναπόφευκτο τρόπο, αμφισβητούμε την ομορφιά των υπνόσακων( η έλλειψη άνεσης είναι κοινώς αποδεκτή), του ύπνου κάτω από τα αστέρια, γενικώς το «ταξίδι για το ταξίδι», χωρίς να διακινδυνεύσουμε λεπτό την ασφάλεια της συνήθειας με την ομορφιά του απροσδόκητου. Το θέμα δεν είναι πόσα χιλιόμετρα θα γράψει το κοντέρ του αμαξιού και κατά πόσο θα επιδοθούμε στο καταναλωτικό σπορ των αγορών, αλλά τα νέα ερεθίσματα και οι εμπειρίες που δεν θα χωρέσουν στην κάρτα sim του κινητού μας, η λησμονιά της θάλασσας που θα σε αποπροσανατολίζει από κάθε σου υποχρέωση και θα σε κάνει να αναπολείς τις μέρες που ένα ηλιοβασίλεμα στην παραλία με φίλους σε γέμιζε όσο τίποτε άλλο. Αν έπρεπε για κάτι να κατηγορήσουμε το καλοκαίρι, θα ήταν για το πόσο βραχυπρόθεσμο είναι, πόσο σύντομα φτάνει η 31η Αυγούστου.
Θ(έρως) λοιπόν, γιατί όπως είπε και ο Bernard Williams: “Αν μία νύχτα του Ιούνη μπορούσε να μιλήσει, μάλλον θα καυχιόταν ότι επινόησε τον έρωτα’’, και αν αυτές οι νύχτες είχαν λαλιά, σίγουρα θα απήγγειλαν ποίηση και θα σιγοτραγουδούσαν για τις μικρές στιγμές που ευχόμασταν ποτέ να μην τελειώσουν. Μη φοβηθείτε λοιπόν αυτό το θέρος να ταξιδέψετε λίγο πιο μακριά από το σύνηθες για να γνωρίσετε καλύτερα τον εαυτό σας, ένα δισάκι στον ώμο αρκεί για να είναι οι φετινές καλοκαιρινές διακοπές, αξέχαστες για πάντα.
- Πηγή εικόνων: https://gr.pinterest.com
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου