Το 2020 είναι μια πολύ δύσκολη χρονιά για το σινεμά. Τους τελευταίους μήνες που παραγωγές αναβάλλονται συνεχώς και οι κυκλοφορίες ταινιών είναι ελάχιστες, ως από μηχανής θεός εμφανίζεται o Christopher Nolan με το νέο του εγχείρημα, υπενθυμίζοντας μας ότι η βιομηχανία είναι ακόμα ενεργή. Το “Tenet” λοιπόν, δεν αποτελεί ένα ακόμα καλοκαιρινό blockbuster, αλλά για ένα σωσίβιο σωτηρίας για τους κινηματογράφους παγκοσμίως.
Αν θα θέλαμε να συνοψίσουμε την πλοκή της ταινίας μέσα σε λίγες γραμμές, θα λέγαμε ότι πρόκειται για την ιστορία ενός ανώνυμου πρώην πράκτορα της CIA, ο οποίος στρατολογήθηκε από μια μυστική οργάνωση, με σκοπό να αποτρέψει το ξέσπασμα του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με μοναδικό στοιχείο του την λέξη “Tenet” ο πράκτορας, ο οποίος σε ολόκληρη την ταινία αναφέρεται ως “The Protagonist” (David John Washington) γνωρίζει την Kat (Elizabeth Debicki) και εμπλέκεται, μαζί με τον μυστηριώδη συνεργάτη του Neil (Robert Pattinson), σε μια περιπέτεια ενάντια στον αμείλικτο Ρώσο μεγιστάνα Andrei Sator (Kenneth Branagh), στην οποία η αντιστροφή του χρόνου είναι δυνατή!
Όπως και στο Memento(2000), στο Inception(2010), στο Interstellar(2014) και στο Dunkirk(2017), έτσι και στο Tenet o πραγματικός πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο χρόνος. Η σημασία και η σπουδαιότητα του φαίνεται πως δεν σταματά να γοητεύει τον Nolan. Στην φιλμογραφία του, φαίνεται να προσδίδει στον δραματικό αυτόν υδράργυρο μια ντετερμινιστική χροιά, καθώς δίνει μεγάλη σημασία στην διαχείριση του, στην σπατάλη του και στις καταλυτικές αποφάσεις που λαμβάνονται σε κάθε χρονικό διάστημα. Το θέμα της αντιστροφής του χρόνου και της εναλλαγής μεταξύ παρόντος και παρελθόντος κυριαρχεί εμφατικά σε όλη την ταινία και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Κάτι που μπορεί να θεωρηθεί κουραστικό στο Tenet, είναι ο φρενήρης ρυθμός με τον οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα και η πολύ γρήγορη εναλλαγή σκηνών. Ο συνεχής αυτός, βομβαρδισμός πληροφοριών, πολλές φορές δεν συμβάλλει στην επεξεργασία και την αφομοίωση των όσων συμβαίνουν από τον θεατή, δεν του επιτρέπει να ξεκουραστεί αλλά ούτε και στην ταινία να αναπνεύσει. Παρά την ελκυστικότητα του θέματος, αυτή η απρόσκοπτη ανάπτυξη της ταινίας μερικές φορές μπορεί να προκαλέσει δυσφορία. Σίγουρα το Tenet, δεν είναι μια ταινία για όλους.
Πηγή:www.indiewire.com
Επίσης, κάτι που απογοητεύει στην ταινία είναι η ανάπτυξη των χαρακτήρων και το γεγονός ότι αναπτύσσονται ελάχιστες σχέσεις μεταξύ αυτών. Παρά τις πολύ καλές ερμηνείες των David John Washington και Robert Pattinson, οι χαρακτήρες της ταινίας έρχονται ξεκάθαρα σε δεύτερη μοίρα συγκριτικά με την πλοκή της και το γεγονός ότι δεν αλληλεπιδρούν πολύ μεταξύ τους, δεν βοηθά την κατάσταση. Γενικά είναι αρκετά αδιάφοροι, σαν άδεια δοχεία που συμβάλλουν μόνο στην εξέλιξη της πλοκής και καθόλου στη μεταξύ τους εξέλιξη και ανάπτυξη. Το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής παραμένει ανώνυμος καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας, υποδηλώνει από μόνο του ως ένα βαθμό την ρηχότητα του χαρακτήρα του.
Περνώντας στα θετικά της ταινίας, το Tenet είναι απολύτως εντυπωσιακό. Εκπληκτικές μάχες σώμα με σώμα, πολύ όμορφη κινηματογραφία, μέχρι και μια σκηνή στην οποία ένα αληθινό Boeing 747 συγκρούεται με ένα αεροδρόμιο! Τo γεγονός ότι μια τέτοια ταινία έχει ελάχιστα ειδικά εφέ, είναι άξιο θαυμασμού. Αλλά αδιαμφισβήτητα, το πιο όμορφο μέρος της ταινίας είναι οι σκηνές και οι μάχες αντίστροφου χρόνου. Οι μαχητικές χορογραφίες τις ταινίας, είναι πραγματικά απολαυστικές.
Όσον αφορά την μουσική της ταινίας, το soundtrack του Ludwig Goransson (Oscar μουσικής για το Black Panther) είναι εξαιρετικό. Μόλις άκουσα ότι ο Hans Zimmer θα συνέθετε για το Dune του Villeneuve και όχι για το Tenet, αρχικά αμφέβαλλα για την ποιότητα της μουσικής που θα είχε η ταινία του Nolan, μιας και οι ταινίες του είναι αλληλένδετες με τις συνθέσεις του Zimmer. Ο Goransson όμως με εξέπληξε θετικά, καθώς η στομφώδης μουσική του ταίριαζε πλήρως με την ταινία και αποτύπωνε εκπληκτικά τον ρυθμό της.
Συνοψίζοντας, το Tenet πρόκειται για μια κραυγαλέα έκφραση της κινηματογραφικής προσωπικότητας του Christopher Nolan. Το θέμα της ταινίας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και δεν έχει υπάρξει καμία ταινία που να την θυμίζει, έστω και λίγο. Ενώ όμως σε πολλές περιπτώσεις μένουμε άναυδοι με την ιδιοφυία του Nolan και με τις πανέμορφες σκηνές του Tenet, ο κουραστικός ρυθμός της ταινίας δεν επιτρέπει στον θεατή να ξεκουραστεί και να μην είναι συνεχώς προσηλωμένος. Ίσως το μυστικό για την παρακολούθηση της ταινίας να μας το έδωσε ο ίδιος ο Nolan, μέσα από την εξής ατάκα της ταινίας : “Don’t try to understand it, feel it”
Μία ερώτηση που ακούμε συχνά εμείς τα "παιδιά της κατασκήνωσης" είναι η «Γιατί πας κατασκήνωση;». Μία ερώτηση που παρά την απλότητά της, δύσκολα μπορεί να απαντηθεί. Γιατί πώς να περιγράψει κανείς στιγμές, ανθρώπους, συναισθήματα, μέσα σε μία μόνο πρόταση; Εγώ θα προσπαθήσω να το κάνω σε περισσότερες από μία προτάσεις κι εσείς με τις μουσικές και τα χρώματα θα συμπληρώσετε τα υπόλοιπα. Οι περισσότεροι από εμάς ξεκινήσαμε το κατασκηνωτικό μας ταξίδι από μικρή ηλικία. Με το ζόρι ήξερα να στρώνω το κρεβάτι όταν μπήκα για πρώτη φορά στο σπιτάκι μου κρατώντας σφιχτά μια βαλίτσα που ήταν περίπου ίση με το μπόι μου. Γύρω μου στέκονταν και τα υπόλοιπα παιδιά. Πού και πού κοιταζόμασταν διστακτικά χωρίς να ξέρουμε ότι θα περάσουμε μαζί τις ωραιότερες μέρες της ζωής μας. Τις πρώτες μέρες, το τηλέφωνο είχε γίνει προέκταση του χεριού μου και το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω σπίτι μου. Σύντομα, ξεπέρασα το σοκ του αποχωρισμού και πριν το καταλάβω φώναζα τα συνθήματα της κοινότητάς μου με ...
Η άρση των μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας σηματοδοτεί, ευελπιστούμε επισήμως, την “Μετά την Καραντίνα” εποχή, παράλληλα με την έναρξη του καλοκαιριού έπειτα από μία ατέρμονα κουραστική χρονιά εγκλεισμού και απομόνωσης. «Γιατί οι λέξεις της προηγούμενης χρονιάς ανήκουν στην γλώσσα της προηγούμενης χρονιάς, και οι λέξεις της επόμενης περιμένουν μία άλλη φωνή. Και το να δημιουργείς ένα τέλος είναι το να δημιουργείς μία αρχή», γράφει ο T.S. Eliot στα Τέσσερα Κουαρτέτα, και νομίζω πως πράγματι ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε την κανονικότητα στην οποία θέλουμε να επιστρέψουμε. Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε, τα χέρια όμως θα περάσουμε στους ώμους; Θα περιπλανηθούμε άφοβα σαν σύγχρονοι Ροβινσώνες, και αν ναι, με πυξίδα την καρδιά ή την σωφροσύνη θα απολαύσουμε την θερινή ραστώνη; Όλοι, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, βιώσαμε την έντονη αδημονία του θέρους, ιδιαίτερα στην αρχή της εαρινής περιόδου που η ρομαντική μονοτονία συνόδευε κάθε πρωινό μας ξύπνημα, λησμονήσαμε την ...
Αμηχανία∙ συναίσθημα σύγχυσης και αναστάτωσης που συνοδεύεται από αδυναμία συμπεριφοράς και αντίδρασης με πρέποντα τρόπο. Εγώ θα συμπληρώσω «ο λόγος που δεν μπορείς να κοιμηθείς για κάτι που είπες στο οικογενειακό τραπέζι στην τρίτη δημοτικού.» Προσπαθούσα για μέρες να βρω το θέμα του επόμενου άρθρου μου μέχρι που συναντήθηκα με μια φίλη μου, την οποία για ευνόητους λόγους θα πούμε Άννα. Η Άννα, λοιπόν, τρέφει ιδιαίτερη απέχθεια για τα άβολα σκηνικά, ειδικά όταν εκείνη είναι η πρωταγωνίστρια. Καθημερινά προσέχει τις κινήσεις της και τα λόγια της αποφεύγοντας –με πρωτοφανή αποτυχία σύμφωνα με την ίδια- να γίνει “ρεζίλι”. Αυτό που πιθανόν να σας συνδέει με την Άννα είναι εκείνα τα επώδυνα λεπτά πριν κλείσετε τα μάτια σας το βράδυ, όταν όλες οι ντροπιαστικές αναμνήσεις επισκέπτονται το μυαλό σας με τόση χάρη. Συγκεκριμένα, εκείνη η φορά που η φωνή σας κόλλησε όταν μιλούσατε σε κοινό, εκείνη που κάνατε ένα αστείο στην τάξη και δε γέλασε άνθρωπος, εκείνη που δεν ακού...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου