Insider's Review: Mank

Πηγή: netflix.com

Αν θα θέλαμε να αναφερθούμε στους καλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών, σίγουρα δεν θα μπορούσε να λείπει από την συζήτηση ο David Fincher. Στο βιογραφικό του αμερικανού σκηνοθέτη εμπεριέχονται δύο υποψηφιότητες  για Όσκαρ καλύτερου σκηνοθέτη και μερικές από τις πιο πετυχημένες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου  όπως τα Seven (1995), Fight Club (1999), The Social Network (2010) και Gone Girl (2014).

 

Το πιο πρόσφατό  του εγχείρημα ακούει στο όνομα Mank, το οποίο πραγματεύεται την βιογραφία του Herman Mankiewicz (Gary Oldman) και ειδικότερα την ανάπτυξη, από τον ίδιο, του σεναρίου του Citizen Kane (1942) και επιπρόσθετα επιδιώκει να σκιαγραφήσει την ατμόσφαιρα γύρω από τα κινηματογραφικά στούντιο του  Hollywood του 1930. Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι το σενάριο της ταινίας είχε γραφεί από τον πατέρα του , ονόματι Jack Fincher, στην δεκαετία του 1990 και προοριζόταν να γυριστεί αμέσως μετά την ταινία του, με τίτλο “The Game” (1997). Όμως τα σχέδια του σκηνοθέτη ναυάγησαν έπειτα από διαφωνίες που είχε  με την εταιρία παράγωγης PolyGram, επειδή ο ίδιος επέμενε πως η ταινία του έπρεπε να είναι ασπρόμαυρη. Δυστυχώς ο Jack Fincher απεβίωσε το 2003, με αποτέλεσμα να μην δει ποτέ το Mank στην μεγάλη οθόνη.

 

Ένα από τα συναρπαστικά στοιχεί της ταινίας είναι το γεγονός ότι ο Fincher φαίνεται να χρησιμοποιεί τον πρωταγωνιστή ως ένα αγγείο των δικών του σκέψεων. Βλέπουμε, πολλές φορές,  τον Mankiewicz, ή Mank,  να ασκεί κριτική στην κουλτούρα που επικρατεί γύρω από την κινηματογραφική βιομηχανία της εποχής, η οποία παρουσιάζεται ως συνήθως ρηχή και καιροσκοπική. Βλέπουμε τον κινηματογράφο να χρησιμοποιείται ως μέσο προπαγάνδας και εξυπηρέτησης συμφερόντων.  Ακόμα, έμφαση δίνεται στην διττή φύση του πρωταγωνιστή μας. Από την μία βλέπουμε έναν Mank ιδιοφυή, μια προσωπικότητα αρκετά ισχυρή ώστε να μην επηρεάζεται από τις αντιλήψεις και τα πιστεύω των «μεγάλων» ανδρών της βιομηχανίας, αλλά και έναν Mank διψομανή και εθισμένο, μια προσωπικότητα όχι αρκετά ισχυρή ώστε να πολεμήσει τις εξαρτήσεις που τον παγιδεύουν με τα δεσμά τους.

 

Πηγή: kathimerini.gr

Αξίζει να αναφερθεί πως αυτή η εμβάθυνση σε αληθινά πρόσωπα και γεγονότα ενδέχεται να λειτουργήσει είτε πλεονεκτικά, είτε μειονεκτικά προς τον θεατή, ανάλογα με τις γνώσεις του στα εν λόγω ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα. Ακόμη, δεν είναι αναγκαίο να έχει παρακολουθήσει κανείς το “Citizen Kane” για να κατανοήσει το Mank, είναι όμως αναγκαίο να το έχει παρακολουθήσει για να το κατανοήσει πλήρως. Μέχρι και οι αφηγηματικές τεχνικές του Fincher θυμίζουν αυτές του “Citizen Kane”.

          Η ασπρόμαυρη σινεματογραφία της ταινίας του Eric Messerschmidt είναι καταπληκτική. Εκπληκτικά πλάνα, με το noir στοιχείο ταιριάζει απόλυτα στο ύφος και την φιλοσοφία της ταινίας και προσωπικά εκτίμησα πολλές λεπτομέρειες που στοχεύουν στο να κάνουν την ταινία να μοιάζει με παραγωγή της δεκαετίας του ΄30. Αναλυτικότερα η μίξη του ήχου είναι εκπληκτική, με τις ερμηνείες να ακούγονται με μια ελαφρά ηχώ παραπέμποντας σε ταινίες της εποχής, αλλά και οι ατέλειες που εμφανίζονται μερικές φορές στα πλάνα όπως «ρωγμές» στην εικόνα, η θολούρα που εμφανιζόταν στα πλάνα, αλλά και τα λεγόμενα “Cigarette burns”, αυτοί οι μικροί μαύροι κύκλοι που εμφανίζονταν στιγμιαία στο πάνω δεξιά μέρος της οθόνης κάθε φορά που άλλαζε το φιλμ της ταινίας (Οι ταινίες δεν μπορούσαν να αποθηκευτούν μόνο σε ένα «ρολό» φιλμ, αλλά σε πολλά, με αποτέλεσμα κάθε φορά που ο τεχνικός του κάθε κινηματογράφου άλλαζε ρολό, στιγμιαία φαινόντουσαν στην οθόνη τα “Cigarette burns” ή “Changeover cues”). Εξίσου απολαυστική είναι και η μουσική των Trent Reznor και Atticus Ross, που εγκλιματίζει πλήρως τον θεατή στο ταξίδι του Mankiewicz.

         

Στην συγκεκριμένη εικόνα φαίνεται το αποτέλεσμα της αλλαγής του φίλμ, το cigarette burn
Πηγή:u/scarfilm on reddit.com

Αναφορικά με τις ερμηνείες της ταινίας, θα έλεγα πως γενικότερα είναι πολύ καλές. Μεταξύ πολλών ξεχωρίζει ο Gary Oldman στον ρόλο του Mank, η Amanda Seyfried που υποδύεται την ηθοποιό Marion Davies και η Lily Collins που υποδύεται την γραμματέα του Mank. Μάλιστα, μεταξύ Oldman και Seyfried διαδραματίζονται μερικές από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας καθώς έχουν πολύ καλή χημεία μεταξύ τους.

 

Συνοψίζοντας, το Mank πρόκειται για μία πολύ καλή ταινία, η οποία όμως σίγουρα δεν είναι για όλους, καθώς το θέμα της ταινίας είναι σχετικά ειδικό και ιδιαίτερο οπότε απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό. Ο τεχνικός της τομέας της ταινίας είναι άρτιος και μεταδίδει εξαιρετικά  την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής. Ενώ η ταινία δεν είναι ντοκιμαντέρ, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η παρουσίαση αυτή του Fincher του ταξιδιού που διένυσε ο Mank μέχρι να γράψει το σενάριο του θρυλικού “Citizen Kane”.

Το “Mank” είναι μια παραγωγή του Netflix και είναι διαθέσιμο στην συγκεκριμένη συνδρομητική υπηρεσία από τις 13 Νοεμβρίου 2020.

Αξιολόγηση του Insider: 7,9/10

Αρθρογράφος: Αλφαντάκης Απόστολος