Ζωές εν αναμονή...

https://gr.pinterest.com/

Την πρώτη φορά γέλασες στο άκουσμα του, την δεύτερη σου προξένησε δέος και το συζήτησες με την παρέα σου, την τρίτη δεν πρόλαβες να τους αγκαλιάσεις, μήτε να ανανεώσετε το καθιερωμένο Σαββατιάτικο ραντεβού σας. Κατ’ οίκον εγκλεισμός διάρκειας δύο εβδομάδων, τότε στην αρχή, λίγο πριν το τέλος. Αυτόπτες μάρτυρες και συγχρόνως πρωταγωνιστές της σκληρότερης ψυχολογικής μάχης, όλοι εμείς που είχαμε εξοικειωθεί με τους ομαλούς ρυθμούς μίας Ελλάδας που μόλις είχε αρχίσει να ορθοποδεί, ξάφνου βαδίζουμε σε άγνωστα μονοπάτια και αχαρτογράφητα νερά της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης.
  Ομολογουμένως, αξίζει να σημειωθεί πως είχαμε στην φαρέτρα μας ένα ζευγάρι ταχέων αντανακλαστικών. Προσφύγαμε αυθωρεί και παραχρήμα στα ράφια των υπεραγορών για μερικές δεκάδες χαρτιά υγείας, αναλύσαμε στατιστικά κρουσμάτων και θανάτων, γίναμε ειδήμονες των αποτελεσματικότερων αντισηπτικών και μασκών της αγοράς, μέχρι και στοχαστήκαμε για το αν επρόκειτο για κάποια πολιτική μηχανορραφία. Οι δια ζώσης δραστηριότητες περιορίστηκαν στα φαινομενικά ευρύχωρα δωμάτια του webex, του zoom, των teams κ.ο.κ. , αφήνοντας έξω από αυτά τους εγκάρδιους χαιρετισμούς, τους αστεϊσμούς  και τους χαριεντισμούς μας, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από τα «Με ακούτε; Εγώ πάντως όχι..» «Ωχ, με πέταξε έξω πάλι!» «Αν δεν έχεις καλή σύνδεση, βγες και ξαναμπές.». 

  Και ενώ οι εξελίξεις γύρω από τον COVID-19 κινούνται με   ιλιγγιώδη ταχύτητα, οι μέρες μας περνούν αργά, ανιαρά,   μονότονα και βασανιστικά, τηρούν ευλαβικά το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της πληκτικής καραντινο-  κανονικότητας, υπό την απηνέστερη συνθήκη που θα   μπορούσε να αντέξει κανείς· αβεβαιότητα συνυφασμένη με σουρεαλισμό. Εναποθέσαμε όλες τις ελπίδες μας σε τρίτους, μένοντας εφησυχασμένοι στο σπίτι, περιμένοντας καρτερικά κάποιον να μας προσεγγίσει για να εκφράσουμε το διαρκές ενδόμυχο παράπονο μας: Πότε θα μπορέσω να συνεχίσω την «φυσιολογική» ζωή μου που τέθηκε σε αναστολή; Πότε θα τελειώσει αυτό το παραλήρημα; Και δυσανασχετούμε, και απογοητευόμαστε, και επιρρίπτουμε ευθύνες σε αυτούς που θεωρούμε πως οφείλουν να γλιτώσουν τον άμαχο πληθυσμό του υγειονομικού πολέμου από «τα δόντια του ιού».
  Αν κάτι μας δίδαξε το περασμένο έτος, είναι πόσοι αστάθμητοι εξωγενείς παράγοντες μπορούν να ανατρέψουν τον ρου της ιστορίας και πως τίποτα, απολύτως τίποτα, δεν είναι δεδομένο. Ο κατ’ οίκον εγκλεισμός και τα αλγεινά πρώτα γενέθλια του κορονοϊού στην Ελλάδα, μας κρατούν δέσμιους σώματι, ας μην επιτρέψουμε όμως ψυχή τε. Τα οράματα και οι ελπίδες μας δεν γνωρίζουν από φραγμούς και απαγόρευση κυκλοφορίας, εν αντιθέσει είναι το μοναδικό μέσο μεταφοράς για να ξανακάνουμε, έστω και νοερά, τα ταξίδια που όλοι λησμονήσαμε. Μήπως ήρθε λοιπόν η ώρα να αποδεσμευτούμε από τον περιοριστικό νοητό κλοιό που αποτελεί τροχοπέδη για την ηθικοπνευματική μας ολοκλήρωση και να αδράξουμε την κάθε μέρα; 

Αρθρογράφος: Καρτάλη Λίλα

Επιμέλεια: Insider View 24