Άβολο…


 Αμηχανία∙ συναίσθημα σύγχυσης και αναστάτωσης που συνοδεύεται από αδυναμία συμπεριφοράς και αντίδρασης με πρέποντα τρόπο. Εγώ  θα συμπληρώσω  «ο λόγος που δεν μπορείς να κοιμηθείς για κάτι που είπες στο οικογενειακό τραπέζι στην τρίτη δημοτικού.»

Προσπαθούσα για μέρες να βρω το θέμα του επόμενου άρθρου μου μέχρι που συναντήθηκα με μια φίλη μου, την οποία για ευνόητους λόγους θα πούμε Άννα. Η Άννα, λοιπόν, τρέφει ιδιαίτερη απέχθεια για τα άβολα σκηνικά, ειδικά όταν εκείνη είναι η πρωταγωνίστρια. Καθημερινά προσέχει τις κινήσεις της και τα λόγια της αποφεύγοντας –με πρωτοφανή αποτυχία σύμφωνα με την ίδια- να γίνει “ρεζίλι”. 

Αυτό που πιθανόν να σας συνδέει με την Άννα είναι εκείνα τα επώδυνα λεπτά πριν κλείσετε τα μάτια σας το βράδυ, όταν όλες οι ντροπιαστικές αναμνήσεις επισκέπτονται το μυαλό σας με τόση χάρη. Συγκεκριμένα, εκείνη η φορά που η φωνή σας κόλλησε όταν μιλούσατε σε κοινό, εκείνη που κάνατε ένα αστείο στην τάξη και δε γέλασε άνθρωπος, εκείνη που δεν ακούσατε για 5η φορά τι σας είπε ο καθηγητής και απλά γελάσατε ελπίζοντας να μην ήταν ερώτηση.


https://unsplash.com/


Τώρα που νιώθουμε όλοι /ες αρκετά αμήχανα, ας αναρωτηθούμε, για ποιόν λόγο μας επηρεάζουν τόσοπολύ αυτές οι σύντομες στιγμές; Τι είναι τόσο τραγικό σε ένα άστοχο αστείο ή μία φωνητική παύση;

Είμαστε τόσο ερωτευμένοι/ες  με την πορσελάνινη εικόνα μας που καταρρέει ο συναισθηματικός μαςκόσμος όποτε η εικόνα αυτή σπάει; Και γιατί δυσκολευόμαστε να αποβάλλουμε από τη μνήμη μας τα

στιγμιότυπα με τοόνομα ''μηχανία'';

Ούσα πλέον έμπειρη στο να γίνομαι ρεζίλι, προθυμοποιούμαι να μοιραστώ τη σοφία μου μαζί σας, αγαπητοί και αγαπητές insiders. Η σοφία μου περιστρέφεται γύρω από μία συμβουλή που ως 16χρονη που σέβεται τον εαυτό της, διάβασα στο pinterest. “‘’Embrace awkwardness”’’ ή αλλιώς “Αγκάλιασε την αμηχανία”. Δικαίως θα ειρωνευτείτε: «Ααα, μα πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα…» Υπόσχομαι όμως ότι αυτή η συμβουλή δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία με το πολυαγαπημένο “μην αγχώνεσαι”. 

Το νόημα της παραπάνω συμβουλής συνδέεται με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας και κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να τον  διακωμωδήσουμε. Πρακτικά, δηλαδή, το να αγκαλιάσουμε την αμηχανία σημαίνει να αστειευτούμε με το κοινό για την περίεργη παύση στον λόγο μας, να γελάσουμε με το γεγονός ότι κανείς άλλος δε γέλασε με το αστείο μας,  να ομολογήσουμε ακόμη και την 5η φορά ότι δεν ακούσαμε λέξη από όσα μας είπε ο καθηγητής.

https://p.favim.com/orig/2018/07/31/the-office-awkward-reaction-pics-Favim.com-6086647.png

Μπορεί να ακούγεται ακατόρθωτο, όμως μία δοκιμή θα σας πείσει ότι είναι αδύνατο να νιώσετε άβολα αν δεν αναγνωρίσετε καν την αμηχανία που διέπει ένα συμβάν. Κάπως έτσι, ή θα αποποιηθείτε κάθε μορφή ντροπής ή θα γίνεστε συνέχεια ρεζίλι χωρίς να το καταλαβαίνετε. Ευελπιστώ να γίνει το πρώτο. Σε κάθε περίπτωση, Άννα, γέλα. Υστερικά, αμήχανα, διστακτικά, ασταμάτητα. Γέλα όπως θες και δέξου την αμηχανία στη ζωή σου. Αυτό, και ξέχνα επιτέλους την ιστορία που κόλλησε η φωνή σου στο συνέδριο. Δεν το θυμάται κανείς. 


Αρθογράφος: Παπλώματα Βασιλική

Επιμέλεια: Insiders View



Πηγές:

https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%B1%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1


Σχόλια

  1. Ανώνυμος17/9/21, 3:32 μ.μ.

    Ωραίο και πρωτότυπο θέμα! Αλήθεια, πόσες φορές βρεθήκαμε σε αυτή τη κατάσταση...ιδίως στα σχολικά χρόνια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί πας κατασκήνωση;

Θ(έρως) ανίκατε μάχαν..!