Η Μάρθα και η Ανθούλη

Όταν μπήκε στο γήπεδο δεν πίστευα ότι είναι στην ηλικία μας. Θυμάμαι να ψιθυρίζω με σιγουριά στις συμπαίκτριες μου ότι λογικά είναι κάποια μεγάλη παίκτρια που ήρθε να παρακολουθήσει την προπόνηση του κλιμακίου. Η βεβαιότητα μου διαψεύσθηκε όταν την είδα να στέκεται στην ίδια σειρά με εμάς και να απαντάει παρούσα στο όνομα "Μάρθα Ανθούλη".

Ένα όνομα που διάβασα πολλές φορές σε ιστοσελίδες του βόλεϊ, και που είπα ακόμα περισσότερες σε γήπεδα και αποδυτήρια τα τελευταία χρόνια. Τα περισσότερα άρθρα μιλούν για τη "δίμετρη διαγώνιο της Θέτιδας Βούλας", "το φαινόμενο του ελληνικού βόλεϊ", τη "δεκαεξάχρονη παίκτρια της εθνικής γυναικών που εντυπωσιάζει με την εξέλιξη της". Εμείς θέλαμε να μιλήσουμε με τη Μάρθα, την δεκαεπτάχρονη που λατρεύει το "Lion King", που έχει αδυναμία στο σούσι και που έχει το πιο υπέροχο game ritual.

1. Πώς ξεκίνησε η πορεία σου στον αθλητισμό; Τι ήταν αυτό που σε κράτησε στο βόλεϊ?

 Έχω δοκιμάσει αρκετά αθλήματα: Χορό, ενόργανη, κολύμπι, αλλά κανένα δεν "κλίκαρε" μαζί μου. Μέχρι που δοκίμασα πρώτη φορά βόλεϊ. Με το βόλεϊ ένιωσα πρώτη φορά διαφορετικά, πραγματικά ικανοποιημένη .

2. Πώς φαντάζεσαι την καθημερινότητα σου χωρίς το βόλεϊ; Τι θα ήθελες να κάνεις αλλά ίσως δεν προλαβαίνεις;

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές μου έρχεται στο μυαλό αλλά ποτε δεν μπορώ να το φανταστώ . Οι βόλτες, η διασκέδαση, τα διάφορα πράγματα που κάνουν τα παιδιά στην ηλικία των 17 , συμβαίνουν αρκετά σπάνια , αλλά οι θυσίες αυτές αξίζουν .

3. Σίγουρα έχεις περάσει και συνεχίζεις να περνάς πολλές ώρες στο γήπεδο. Ποιες είναι οι σκέψεις σου για τις φιλίες που έχεις αναπτύξει μέσα σε αυτό και πώς διατηρείς τις σχέσεις σου με φίλους που δεν ασχολούνται με το άθλημα;

Από όλες τις ομάδες που έχω περάσει έχω κάνει διάφορες φιλίες , βέβαια είναι δύσκολο να κρατήσουν λόγω αποστάσεων και υποχρεώσεων , αλλά κάθε φορα που συναντιόμαστε στο γηπεδο λόγω αγώνων χαίρομαι που τους βλέπω.

4. Αν μπορούσες να ξαναζήσεις μια δυνατη στιγμή στην αθλητική σου πορεία, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

Μέχρι στιγμής το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ήταν η καλύτερη εμπειρία που έχω βιώσει . Έβλεπα μεγάλα ονόματα στο αντίπαλο γηπεδο και δε το πίστευα ότι γινόταν .

5. Ελλάδα-Βουλγαρια, πρώτο ματς της Εθνικής μας ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και ξεκινάς ως βασική διαγώνιος. Περίγραψε μας την αίσθηση.

Ήταν τιμή μου που η εθνική ομάδα με εμπιστεύτηκε με τη θέση της διαγώνιου και πήρε καιρό να το συνειδητοποιήσω ότι όντως συμβαίνει. Στους πρώτους πόντους κοιτώντας  τις γιγαντοοθόνες στο γήπεδο ένιωθα ότι είμαι σπίτι και βλέπω ματς στη τηλεόραση …

6. Είσαι πλέον αθλήτρια στη Θέτιδα Βούλας. Ποια ήταν, όμως η πρώτη αντίδραση όταν σου έγινε η πρόταση;

Στην αρχή με φόβισε το γεγονός ότι θα έπρεπε να φυγω από το σπίτι μόνη , αλλά έπειτα κατάλαβα ότι είναι τεράστια ευκαιρία και το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνω στη ζωή μου .

7. Πώς αισθάνεστε εσύ και η οικογένεια σου για την απόσταση Αθήνα-Θεσσαλονίκη, τώρα που εγκαταστάθηκες στην Αθήνα για τη μεταγραφή σου;

Με την οικογένεια μου έχουμε ζήσει πολλές φορές αυτήν την "εξ αποστάσεως" καθημερινότητα λόγω αποστολών με τις ομάδες , όποτε έχουμε συνηθίσει θα έλεγα αυτή τη ζωή , βέβαια μέχρι ένα σημείο εξακολουθεί να είναι δύσκολο και για αυτούς και για εμένα .

8. Πώς βιώνεις την ολοένα και αυξανόμενη προσοχή που λαμβάνεις από σωματεία και ανθρώπους του βόλεϊ από το εσωτερικό και το εξωτερικό;

Προσπαθω να μην τα σκέφτομαι και πολύ έτσι ώστε να μη "καταβάλουν" τις σκέψεις και το μυαλο μου .

9. Θέλεις να μοιραστείς μαζί μας τα σχέδιά σου για το κοντινό ή το μακρινό μέλλον; Σκέψεις για τη φετινή σεζόν, αθλητικές και ακαδημαϊκές βλέψεις...

Για τη φετινή σεζόν μόνο θετικά σκέφτομαι , με την ομάδα έχουμε αναπτύξει ένα ωραίο κλίμα και μέχρι στιγμής τα παμε καλά . Για το μέλλον ακόμα δε ξέρω τι θα κάνω , οι σπουδές είναι αυτονόητες βέβαια , αλλά περί αθλητισμού θα ήθελα να βγω στην Ευρώπη η στην Ασία, να ζήσω το εξωτερικό και να παίξω επαγγελματικά.

10. Έχεις κάποιο ‘’τελετουργικό’’ πριν ή κατά τη διάρκεια του αγώνα;

Στο εσωτερικό του παπουτσιού έχω γραμμένο mom dad και κάθε φορά στο πρώτο σφύριγμα του διαιτητή το κάνω tap.

Αυτά και άλλα πολλά κάνουν τη Μάρθα κάτι πολύ ιδιαίτερο, κάτι που ξεπερνά το ταλέντο και τη σκληρή δουλειά. Και μεταξύ μας, αυτά είναι που έφεραν τη Μάρθα εκεί που βρίσκεται σήμερα. Το πιθανότερο είναι να συναντήσουμε λίγες ακόμα "Ανθούλη" στο χώρο του βόλεϊ, με εντυπωσιακό ανάστημα και πρωτοφανή ευκινησία. "Μάρθες" ,όμως, με αυτή τη μετριοφροσύνη και ευθυμία, την ευγένεια και το παιδικο χαμόγελο, δε θα υπάρξουν πολλές.

Αρθρογράφος: Βασιλική Παπλωματά

Επιμέλεια: Insider's View