Insider’s View

Όταν μπήκε στο γήπεδο δεν πίστευα ότι είναι στην ηλικία μας. Θυμάμαι να ψιθυρίζω με σιγουριά στις συμπαίκτριες μου ότι λογικά είναι κάποια μεγάλη παίκτρια που ήρθε να παρακολουθήσει την προπόνηση του κλιμακίου. Η βεβαιότητα μου διαψεύσθηκε όταν την είδα να στέκεται στην ίδια σειρά με εμάς και να απαντάει παρούσα στο όνομα "Μάρθα Ανθούλη". Ένα όνομα που διάβασα πολλές φορές σε ιστοσελίδες του βόλεϊ, και που είπα ακόμα περισσότερες σε γήπεδα και αποδυτήρια τα τελευταία χρόνια. Τα περισσότερα άρθρα μιλούν για τη "δίμετρη διαγώνιο της Θέτιδας Βούλας", "το φαινόμενο του ελληνικού βόλεϊ", τη "δεκαεξάχρονη παίκτρια της εθνικής γυναικών που εντυπωσιάζει με την εξέλιξη της". Εμείς θέλαμε να μιλήσουμε με τη Μάρθα, την δεκαεπτάχρονη που λατρεύει το "Lion King", που έχει αδυναμία στο σούσι και που έχει το πιο υπέροχο game ritual. 1. Πώς ξεκίνησε η πορεία σου στον αθλητισμό; Τι ήταν αυτό που σε κράτησε στο βόλεϊ?  Έχω δοκιμάσει αρκετά αθλήματα: Χορό...

Για πολλούς ο Σεπτέμβρης είναι η "πρωτοχρονιά" του φθινοπώρου! Είναι η αφορμή ή η ευκαιρία που αναζητούν για να πάρουν φόρα και να ξεκινήσουν ξανά ή να συνεχίσουν από εκεί που πάτησαν το "pause" πριν τις διακοπές.  https://unsplash.com/photos/1r55sqoBkvw Για ακόμη περισσότερους, ο Σεπτέμβρης είναι απλά ένας ακόμη μήνας και αρνούνται να τον φορτώσουν με νέα ξεκινήματα, νέα πλάνα και στόχους. Ίσως, τελικά, να έχει να κάνει με την περίοδο που διανύει ο καθένας στη ζωή, με την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται, με το πόσο απόλαυσε το καλοκαίρι του, με τις επιθυμίες που καλλιεργεί. Σίγουρα, ο πρώτος φθινοπωρινός μήνας ενέχει και τη μελαγχολία του τέλους των ξέγνοιαστων ημερών, της χαλάρωσης, της ανεμελιάς. Από παιδιά, άλλωστε, ήταν για όλους μας συνυφασμένος με την έναρξη του σχολικού έτους, που μας γέμιζε με μελαγχολία πλην της διάστασης του να ξαναδούμε από κοντά φίλους που είχαμε να δούμε για καιρό. Για τους φοιτητές, ο Σεπτέμβρης είναι μήνας εξεταστικής πλην ...

  Αμηχανία∙ συναίσθημα σύγχυσης και αναστάτωσης που συνοδεύεται από αδυναμία συμπεριφοράς και αντίδρασης με πρέποντα τρόπο. Εγώ  θα συμπληρώσω  «ο λόγος που δεν μπορείς να κοιμηθείς για κάτι που είπες στο οικογενειακό τραπέζι στην τρίτη δημοτικού.» Προσπαθούσα για μέρες να βρω το θέμα του επόμενου άρθρου μου μέχρι που συναντήθηκα με μια φίλη μου, την οποία για ευνόητους λόγους θα πούμε Άννα. Η Άννα, λοιπόν, τρέφει ιδιαίτερη απέχθεια για τα άβολα σκηνικά, ειδικά όταν εκείνη είναι η πρωταγωνίστρια. Καθημερινά προσέχει τις κινήσεις της και τα λόγια της αποφεύγοντας –με πρωτοφανή αποτυχία σύμφωνα με την ίδια- να γίνει “ρεζίλι”.  Αυτό που πιθανόν να σας συνδέει με την Άννα είναι εκείνα τα επώδυνα λεπτά πριν κλείσετε τα μάτια σας το βράδυ, όταν όλες οι ντροπιαστικές αναμνήσεις επισκέπτονται το μυαλό σας με τόση χάρη. Συγκεκριμένα, εκείνη η φορά που η φωνή σας κόλλησε όταν μιλούσατε σε κοινό, εκείνη που κάνατε ένα αστείο στην τάξη και δε γέλασε άνθρωπος, εκείνη που δεν ακού...

  Όλοι εμείς οι μετά το ‘00 γεννηθείσες και γεννηθέντες, πιθανώς και οι λίγο μεγαλύτεροι, δεν βιώσαμε ομολογουμένως τη λαχτάρα της αναμονής ενός γράμματος και τις κλεφτές ματιές από το παράθυρο του δωματίου μας, μήπως ο ταχυδρόμος κουβαλάει κάτι που προορίζεται για εμάς. Δεν θυμάμαι ακριβώς την τελευταία φορά που έλεγξα το γραμματοκιβώτιο του σπιτιού μου, πάντως σας διαβεβαιώνω πως ούτε ευχετήρια κάρτα περίμενα, ούτε γράμμα κάποιου φίλου που δεν θα έβλεπα στο εγγύς μέλλον. Πιο πιθανό την άφιξη κάποιας διαδικτυακής παραγγελίας, που εν καιρώ εγκλεισμού έβριθαν, ή την "ευχάριστη" έκπληξη κάποιου λογαριασμού που έχρηζε πληρωμής. Προ λίγου καιρού, άκουσα δύο ηλικιακά πρεσβύτερες κυρίες να συζητούν επικριτικά για το πως "κανένας νέος δεν γράφει γράμματα σήμερα", γεγονός που όντως, δεν δυνάμεθα να αμφισβητήσουμε σαν γενιά, που για ό,τι και αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε, τα κινητά ως προέκταση του χεριού μας, είναι εκεί για εμάς οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας. Εν αντιθέσει μ...

    Πηγή: https://thedanamariner.com/wp-content/uploads/2019/06/Screenshot-2019-06-03-at-2.21.07-PM.png     Συχνά, τις δύο αυτές έννοιες διακρίνει μια «διαμάχη» για το ποια είναι η επικρατούσα. Κάποιοι -ελάχιστοι ευτυχώς- το παρουσιάζουν και ως δίλημμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για «ψευτοδίλλημα», διότι, λανθασμένα υποθέτουμε πως το ένα αναιρεί το άλλο και πως κάποιο από τα δύο πρέπει να υπερέχει. «νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ» υποστήριζαν οι παλαιότεροι και είχαν δίκιο. Ο αθλητισμός και η παιδεία, ανέκαθεν, συμβάδιζαν και συνέδραμαν στη διαμόρφωση ολοκληρωμένων ανθρώπων και προσωπικοτήτων. Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, εύκολα κατανοεί κανείς πως αθλητισμός και σχολείο συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και αν συνυπάρξουν, ως οφείλουν, μόνο θετικό αντίκτυπο μπορούν να διαδραματίσουν στην προσωπική εξέλιξη των παιδιών, την αθλητική και ακαδημαϊκή τους καριέρα. Η επιλογή αποκλειστικά του ενός -όποιο και αν είναι αυτό- θα οδηγήσει, με μαθηματική ακρίβεια, στη μονομέρ...

     Αν ψάχναμε να βρούμε το χαρακτηριστικό που έκανε τον άνθρωπο το ων το οποίο είναι σήμερα, θα λέγαμε πως είναι η ευφυΐα του. Ο σημερινός πολιτισμός χρωστά την ύπαρξη του στο γεγονός πως ο άνθρωπος χρησιμοποίησε την ευφυΐα του για να επιβληθεί στους υπόλοιπους οργανισμούς του πλανήτη και να είναι το κυρίαρχο ων. Αυτή η ευφυΐα ξεκίνησε να καλλιεργείται από τους πρώτους ανθρώπους πριν από 200.000 χρόνια, συνεχίζει να καλλιεργείται σήμερα τον 21ο αιώνα και δεν θα σταματήσει ποτέ.     Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένας από τους πιο πολύτιμους καρπούς της ανθρώπινης ευφυίας και έρευνας. Σήμερα, τα ρομπότ κατακλύζουν κάθε τομέα της ανθρώπινης καθημερινότητας. Ρομπότ θα συναντήσει κανείς σε εργοστάσια να επιμελούνται τις γραμμές παραγωγής, σε μεγάλα εστιατόρια να ετοιμάζουν γεύματα, σε νοσοκομεία να βοηθούν γιατρούς να κάνουν διαγνώσεις, ακόμα και άρθρα σε διαφόρων ειδών ιστοσελίδες γράφουν. Παρόλα αυτά μπορώ να δεσμευτώ πως το παρόν άρθρο δεν είναι γραμμένο από ρομπό...

  Η άρση των μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας σηματοδοτεί, ευελπιστούμε επισήμως, την “Μετά την Καραντίνα” εποχή, παράλληλα με την έναρξη του καλοκαιριού έπειτα από μία ατέρμονα κουραστική χρονιά εγκλεισμού και απομόνωσης. «Γιατί οι λέξεις της προηγούμενης χρονιάς ανήκουν στην γλώσσα της προηγούμενης χρονιάς, και οι λέξεις της επόμενης περιμένουν μία άλλη φωνή. Και το να δημιουργείς ένα τέλος είναι το να δημιουργείς μία αρχή», γράφει ο T.S. Eliot στα Τέσσερα Κουαρτέτα, και νομίζω πως πράγματι ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε την κανονικότητα στην οποία θέλουμε να επιστρέψουμε. Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε, τα χέρια όμως θα περάσουμε στους ώμους; Θα περιπλανηθούμε άφοβα σαν σύγχρονοι Ροβινσώνες, και αν ναι, με πυξίδα την καρδιά ή την σωφροσύνη θα απολαύσουμε την θερινή ραστώνη; Όλοι, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, βιώσαμε την έντονη αδημονία του θέρους, ιδιαίτερα στην αρχή της εαρινής περιόδου που η ρομαντική μονοτονία συνόδευε κάθε πρωινό μας ξύπνημα, λησμονήσαμε την ...

Μία ερώτηση που ακούμε συχνά εμείς τα "παιδιά της κατασκήνωσης" είναι η «Γιατί πας κατασκήνωση;». Μία ερώτηση που παρά την απλότητά της, δύσκολα μπορεί να απαντηθεί. Γιατί πώς να περιγράψει κανείς στιγμές, ανθρώπους, συναισθήματα, μέσα σε μία μόνο πρόταση; Εγώ θα προσπαθήσω να το κάνω σε περισσότερες από μία προτάσεις κι εσείς με τις μουσικές και τα χρώματα θα συμπληρώσετε τα υπόλοιπα. Οι περισσότεροι από εμάς ξεκινήσαμε το κατασκηνωτικό μας ταξίδι από μικρή ηλικία. Με το ζόρι ήξερα  να στρώνω το κρεβάτι όταν μπήκα για πρώτη φορά στο σπιτάκι μου κρατώντας σφιχτά μια βαλίτσα που ήταν περίπου ίση με το μπόι μου. Γύρω μου στέκονταν και τα υπόλοιπα παιδιά. Πού και πού κοιταζόμασταν διστακτικά χωρίς να ξέρουμε ότι θα περάσουμε μαζί τις ωραιότερες μέρες της ζωής μας. Τις πρώτες μέρες, το τηλέφωνο είχε γίνει προέκταση του χεριού μου και το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω σπίτι μου. Σύντομα, ξεπέρασα το σοκ του αποχωρισμού και πριν το καταλάβω φώναζα τα συνθήματα της κοινότητάς μου με ...

  https://unsplash.com/photos/bH7kZ0yazB0 *Στα παιδιά που αγωνίζονται και πιστεύουν στη δύναμη τους. Σε όλα τα παιδιά.   Μια εκπαιδευτικός θυμάται : «Αν γύριζα το χρόνο πίσω, στη Γ’ λυκείου μου…»   ..τι θα άλλαζα; Ίσως όχι πολλά αλλά σίγουρα τον τρόπο διαχείρισης αυτού του κεφαλαίου της ζωής των περισσοτέρων που λέγεται πανελλαδικές εξετάσεις. Και ναι, πρόκειται για ΕΝΑ κεφάλαιο από τα πολλά που θα «συγγράψει» ο καθένας από εμάς στο βιβλίο της ζωής του. Δεν είναι ούτε το πρώτο και σίγουρα δεν είναι το τελευταίο. Κι εδώ ακριβώς έγκειται η ουσία της διαχείρισης αυτής της περιόδου της μαθητικής μας ζωής, που επιμένουμε να επισκιάζει και όχι να φωτίζει τα ωραιότερα μας χρόνια. Όχι πως φταίνε οι μαθητές σε αυτό ούτε πως είναι κάτι εύκολο. Οι μαθητές και οι γονείς γίνονται δέκτες μιας γενικότερης πίεσης από πλευράς σχολείου, «συστήματος», κοινωνίας που έχει δημιουργήσει και διαρκώς διογκώνει ένα μύθο γύρω από τη βαρύτητα αυτής της δοκιμασίας για το μέλλον του μαθητή...

       https://www.reproduction-gallery.com/      Αν προσπαθήσουμε να σκεφτούμε σήμερα κάποιες από τις πιο επαναστατικές εφευρέσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας σίγουρα δεν θα σκεφτούμε τον χρόνο. Και αυτό γιατί η ακριβής μέτρηση του έχει εισχωρήσει τόσο στην καθημερινότητα μας που την θεωρούμε δεδομένη. Αν αναλογιστούμε πως θα ήταν μια ημέρα της ζωής μας σήμερα, εν έτη 2021, χωρίς να μπορούμε να διαχειριστούμε το χρόνο, αν δηλαδή οι μόνες ενδείξεις που είχαμε για αυτόν ήταν η θέση του ήλιου, θα καταλήγαμε πως απλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αρκεί να σκεφτούμε πως σκέψεις όπως ‘’θα ξεκινήσω σε μισή ώρα’’ ή ‘’θα κοιμηθώ ένα δεκάλεπτο’’ δεν θα είχαν κανένα απολύτως νόημα.         Η αλήθεια είναι όμως, πως ο χρόνος δεν αποτελεί ακριβώς εφεύρεση. Σήμερα, ο χρόνος είναι ένα θεμελιώδες μέγεθος, μια θεμελιώδης ποσότητα που καθορίζεται από την μέτρηση. Η έννοια του χρόνου, πρακτικά, χρησιμοποιείται για την διάκριση μεταξύ δύ...